Stosownie do art. 168 k.p. urlop wypoczynkowy niewykorzystany do końca roku staje się urlopem zaległym i powinien zostać wykorzystany najpóźniej do końca pierwszego kwartału następnego roku kalendarzowego. Przepis ten obliguje pracodawcę do udzielenia urlopu do końca pierwszego kwartału kolejnego roku kalendarzowego. Oznacza to, że urlop ten powinien się rozpocząć nie później niż w ostatnim dniu marca, w którym pracownik zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy miał wykonywać pracę.
Co do zasady, pracownik nie może uchylać się od wykorzystania zaległego urlopu w terminie wskazanym w art. 168 k.p.. Zaakcentował to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24.1.2006 r. (I PK 124/05, OSNAPiUS 2006, Nr 23-24, poz. 354), uznając, że "pracodawca może wysłać pracownika na zaległy urlop, nawet gdy ten nie wyraża na to zgody".
Zaniechanie przez pracodawcę obowiązku udzielenia zaległego urlopu wypoczynkowego do dnia 31 marca może stanowić wykroczenie przeciwko prawom pracownika (art. 282 § 2 k.p.), sankcjonowane grzywną nawet do 30 000 zł.
Kwestia która jest przedmiotem niniejszej informacji tj. czy zaległy urlop może być rozpoczęty w terminie późniejszym niż wskazany w art. 168 k.p., jest sporna w doktrynie. Taką ewentualność dopuszcza m.in. G. Orłowski stwierdzając, że „jeżeli takie przesunięcie następuje na wyraźny wniosek pracownika, takie przesunięcie jest możliwe bez ryzyka zarzutu o naruszenie uprawnień urlopowych pracownika” (Kodeks pracy, Komentarz pod red. K. Walczaka, C.H. Beck 2011).
Podobnie wypowiada się A. Malinowski, który twierdzi, że odstępstwo od zasady, że urlop zaległy musi być wykorzystany najpóźniej do końca pierwszego kwartału następnego roku kalendarzowego, jest dopuszczalne wyjątkowo, np. gdy pracownik przesunął urlop na swój wniosek albo z powodu szczególnych potrzeb pracodawcy (A. Malinowski, Urlopy pracownicze, Komentarz, C.H. Beck 2010 ).
Reasumując, urlop zaległy co do zasady powinien zostać wykorzystany najpóźniej do końca pierwszego kwartału następnego roku kalendarzowego. Nie udzielenie urlopu w tym terminie może być stanowić wykroczenie przeciwko prawom pracowniczym. Jednakże w drodze wyjątku, jeżeli przesunięcie zaległego urlopu następuje na wniosek pracownika, pracodawca nie narusza przepisu art. 168 k.p.
piątek, 25 lutego 2011
poniedziałek, 7 lutego 2011
Zbieg tytułów do ubezpieczenia społecznego
Poniżej zamieszczam odpowiedź na następujące zagadnienie:
Pytanie:
Współpracuje z nami koleżanka, która do września miała etat w innej firmie, teraz już nie. Nam wystawia co miesiąc faktury. Mając pierwsza zarejestrowana działalność korzysta z preferencyjnego ZUS czyli ok. 300PLN.
Czy gdyby miała u nas dodatkowo 1/2 etatu to utraciłaby te uprawnienia do niższego ZUS czy to nie ma znaczenia?
Odpowiedź:
Prawo koleżanki do zmniejszonych składek ZUS obowiązuje przez okres 24 miesiące od dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej. Wynika to z art. 18a ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. 2007, Nr 11 poz. 74 z późn. zm.) Przepis ten stanowi, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych, o których mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1, w okresie pierwszych 24 miesięcy kalendarzowych od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 30 % kwoty minimalnego wynagrodzenia.
Sam fakt zatrudnienia przez Państwa koleżanki nie powoduje, że traci ona prawo do preferencyjnych składek ZUS. To prawo jest bowiem tylko związane z czasem prowadzenia nowej działalności. Prawo koleżanki wygaśnie tylko w związku z upływem okresu 24 miesięcy od dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej.
Powstaje jednakże inny problem, otóż w momencie zatrudnienia koleżanki na podstawie umowy o pracę na ½ etatu, mamy do czynienia ze zbiegiem tytułów do ubezpieczenia ze stosunku pracy oraz z działalności gospodarczej. W takim przypadku zawsze stosunek pracy jest obowiązkowym tytułem do ubezpieczeń społecznych. Co oznacza, że zatrudniając koleżankę Spółka będzie musiała odprowadzać składki ZUS. Jeśli koleżanka, w przeliczeniu na okres miesiąca, będzie otrzymywać wynagrodzenie mniejsze niż minimalne wynagrodzenie, to musi obowiązkowo odprowadzać się składki ubezpieczenia społecznego także z działalności gospodarczej i płacić składki jak przedsiębiorca. Jeżeli natomiast będzie otrzymywać wyższe wynagrodzenie, niż wynagrodzenie minimalne to składki będą odprowadzane tylko przez Państwa z umowy o pracę. Powyższe wynika z art. 9 ust. 1 i 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Co składki na ubezpieczenie zdrowotne to zgodnie z art. 82 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowych ze środków publicznych to składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Oznacza to dla Państwa obowiązek zapłaty składki zdrowotnej.
Pytanie:
Współpracuje z nami koleżanka, która do września miała etat w innej firmie, teraz już nie. Nam wystawia co miesiąc faktury. Mając pierwsza zarejestrowana działalność korzysta z preferencyjnego ZUS czyli ok. 300PLN.
Czy gdyby miała u nas dodatkowo 1/2 etatu to utraciłaby te uprawnienia do niższego ZUS czy to nie ma znaczenia?
Odpowiedź:
Prawo koleżanki do zmniejszonych składek ZUS obowiązuje przez okres 24 miesiące od dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej. Wynika to z art. 18a ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. 2007, Nr 11 poz. 74 z późn. zm.) Przepis ten stanowi, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych, o których mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1, w okresie pierwszych 24 miesięcy kalendarzowych od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 30 % kwoty minimalnego wynagrodzenia.
Sam fakt zatrudnienia przez Państwa koleżanki nie powoduje, że traci ona prawo do preferencyjnych składek ZUS. To prawo jest bowiem tylko związane z czasem prowadzenia nowej działalności. Prawo koleżanki wygaśnie tylko w związku z upływem okresu 24 miesięcy od dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej.
Powstaje jednakże inny problem, otóż w momencie zatrudnienia koleżanki na podstawie umowy o pracę na ½ etatu, mamy do czynienia ze zbiegiem tytułów do ubezpieczenia ze stosunku pracy oraz z działalności gospodarczej. W takim przypadku zawsze stosunek pracy jest obowiązkowym tytułem do ubezpieczeń społecznych. Co oznacza, że zatrudniając koleżankę Spółka będzie musiała odprowadzać składki ZUS. Jeśli koleżanka, w przeliczeniu na okres miesiąca, będzie otrzymywać wynagrodzenie mniejsze niż minimalne wynagrodzenie, to musi obowiązkowo odprowadzać się składki ubezpieczenia społecznego także z działalności gospodarczej i płacić składki jak przedsiębiorca. Jeżeli natomiast będzie otrzymywać wyższe wynagrodzenie, niż wynagrodzenie minimalne to składki będą odprowadzane tylko przez Państwa z umowy o pracę. Powyższe wynika z art. 9 ust. 1 i 1a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Co składki na ubezpieczenie zdrowotne to zgodnie z art. 82 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowych ze środków publicznych to składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. Oznacza to dla Państwa obowiązek zapłaty składki zdrowotnej.
środa, 26 stycznia 2011
Autorskie prawa do książki Mistrz i Małgorzata
Poniżej zamieszczam wydaną ostatnio opinię na temat majątkowych praw autorskich do książki Mistrz i Małgorzata
Czy wygasły autorskie prawa majątkowe do utworu – książki Michaiła Afanasjewicza Bułhakow „Mistrz i Małgorzata”?
Odpowiedź:
Autorskiego majątkowe prawa do książki Michaiła Bułhakowa „Mistrz i Małgorzata” nie wygasły. Prawa te wygasną z końcem dnia 31 grudnia 2011 r.
Stan faktyczny:
Michaił Bułhakow pisarz rosyjski urodził się w 5 maja 1891 w Kijowie, a zmarł 10 marca 1940 r. w Moskwie.1 Powieść Mistrz i Małgorzata została przez pisarza ukończona przed śmiercią pisarza w 1940 r. Pierwsze wydanie powieści nastąpiło w roku 1967 w Moskwie.
Stan prawny:
Zgodnie z art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. (Dz. U. Nr 24, poz. 83) (dalej ustawa) o prawie autorskim i prawach pokrewnych (dalej ustawa) , przepisy ww. ustawy mają zastosowanie do utworów które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie jakim ich ochrona wynika z umów. Z przepisu wynika, że przypisy ustawy stosuje się do utworów obywateli innych państw niż Polska (zastosowanie ustawy do twórców obywateli EU i państw członkowskich należących do EFTA wynika z art. 5 pkt 1 ustawy), jeżeli utwory te są chronione na podstawie umów międzynarodowych. W szczególności może mieć zastosowanie Konwencja berneńska o ochronie dzieł literackich i artystycznych (Dz. U. 1990, Nr 82, poz. 474), Powszechna konwencja o prawie autorskim (Dz. U. 1978, Nr 8, poz. 28), Trakt Światowej Organizacji Własności Intelektualnej w prawie autorskim (Dz. U. 2005, Nr 3, poz. 12). Jednakże w zakresie ochrony praw autorskich Polskę i Rosję obowiązują postanowienia umowy międzynarodowej dwustronnej - Porozumienia między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich o wzajemnej ochronie praw autorskich, podpisanego w Warszawie dnia 4 października 1974 r. (Dz. U. z dnia 13 lutego 1975 r.). Zgodnie artykuł III Porozumienia ochrona praw autorskich dokonywana jest w okresie ustalonym przez ustawodawstwo wewnętrzne każdej z Umawiających się Stron. Jednakże Umawiająca się Strona nie ma obowiązku zapewnienia utworom ochrony prawnej w okresie dłuższym, niż przewiduje to ustawodawstwo wewnętrzne drugiej Umawiającej się Strony.
Z powyższego przepisu wynika, że do oceny na terenie Polski autorskich praw majątkowych autora książki Mistrz i Małgorzata będą miały zastosowanie przepisy prawa polskiego tj. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z art. 36 prawa autorskiego, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, autorskie prawa majątkowe gasną z upływem lat siedemdziesięciu od śmierci twórcy. Zastosowanie ww. przepisu w niniejszej sprawie wynika z art. 124 ust. 1 pkt 3 ustawy, który wprowadziła reaktywowanie wygasłych praw majątkowych. Termin siedemdziesięcioletniej ochrony praw autorskich należy liczyć zgodnie z art. 39 ustawy, który stanowi, że czas trwania autorskich praw majątkowych liczy się w latach pełnych następujących po roku w którym nastąpiło zdarzenie, od którego zaczyna się bieg terminów określonych w art. 36ni 37 ustawy. Zatem jeżeli twórca zmarł 10 marca 1940 r., to okres ochrony należy liczyć od początku roku 1941, zatem majątkowe prawa autorskie wygasną z końcem roku 2011.
Czy wygasły autorskie prawa majątkowe do utworu – książki Michaiła Afanasjewicza Bułhakow „Mistrz i Małgorzata”?
Odpowiedź:
Autorskiego majątkowe prawa do książki Michaiła Bułhakowa „Mistrz i Małgorzata” nie wygasły. Prawa te wygasną z końcem dnia 31 grudnia 2011 r.
Stan faktyczny:
Michaił Bułhakow pisarz rosyjski urodził się w 5 maja 1891 w Kijowie, a zmarł 10 marca 1940 r. w Moskwie.1 Powieść Mistrz i Małgorzata została przez pisarza ukończona przed śmiercią pisarza w 1940 r. Pierwsze wydanie powieści nastąpiło w roku 1967 w Moskwie.
Stan prawny:
Zgodnie z art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. (Dz. U. Nr 24, poz. 83) (dalej ustawa) o prawie autorskim i prawach pokrewnych (dalej ustawa) , przepisy ww. ustawy mają zastosowanie do utworów które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie jakim ich ochrona wynika z umów. Z przepisu wynika, że przypisy ustawy stosuje się do utworów obywateli innych państw niż Polska (zastosowanie ustawy do twórców obywateli EU i państw członkowskich należących do EFTA wynika z art. 5 pkt 1 ustawy), jeżeli utwory te są chronione na podstawie umów międzynarodowych. W szczególności może mieć zastosowanie Konwencja berneńska o ochronie dzieł literackich i artystycznych (Dz. U. 1990, Nr 82, poz. 474), Powszechna konwencja o prawie autorskim (Dz. U. 1978, Nr 8, poz. 28), Trakt Światowej Organizacji Własności Intelektualnej w prawie autorskim (Dz. U. 2005, Nr 3, poz. 12). Jednakże w zakresie ochrony praw autorskich Polskę i Rosję obowiązują postanowienia umowy międzynarodowej dwustronnej - Porozumienia między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich o wzajemnej ochronie praw autorskich, podpisanego w Warszawie dnia 4 października 1974 r. (Dz. U. z dnia 13 lutego 1975 r.). Zgodnie artykuł III Porozumienia ochrona praw autorskich dokonywana jest w okresie ustalonym przez ustawodawstwo wewnętrzne każdej z Umawiających się Stron. Jednakże Umawiająca się Strona nie ma obowiązku zapewnienia utworom ochrony prawnej w okresie dłuższym, niż przewiduje to ustawodawstwo wewnętrzne drugiej Umawiającej się Strony.
Z powyższego przepisu wynika, że do oceny na terenie Polski autorskich praw majątkowych autora książki Mistrz i Małgorzata będą miały zastosowanie przepisy prawa polskiego tj. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z art. 36 prawa autorskiego, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, autorskie prawa majątkowe gasną z upływem lat siedemdziesięciu od śmierci twórcy. Zastosowanie ww. przepisu w niniejszej sprawie wynika z art. 124 ust. 1 pkt 3 ustawy, który wprowadziła reaktywowanie wygasłych praw majątkowych. Termin siedemdziesięcioletniej ochrony praw autorskich należy liczyć zgodnie z art. 39 ustawy, który stanowi, że czas trwania autorskich praw majątkowych liczy się w latach pełnych następujących po roku w którym nastąpiło zdarzenie, od którego zaczyna się bieg terminów określonych w art. 36ni 37 ustawy. Zatem jeżeli twórca zmarł 10 marca 1940 r., to okres ochrony należy liczyć od początku roku 1941, zatem majątkowe prawa autorskie wygasną z końcem roku 2011.
wtorek, 18 stycznia 2011
Badania kontrolne pracownika
Zgodnie z art. 229 par.2 k.p. w przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega ponadto kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku.Jest tzw. badanie kontrolne. Podstawą do przeprowadzenia tego badania lekarskiego jest skierowanie wydane przez pracodawcę (§ 4 ust. 1 w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 rozp. Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy z dnia 30.5.1996 r.). Jak zauważył SN w wyr. z 21.6.2005 r.II PK 319/04, OSNP 2004, Nr 3-4, poz. 49), pracownik stawiający się do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności nie ma obowiązku dostarczenia orzeczenia lekarskiego o zdolności do pracy, o którym mowa w art. 229 § 2 k.p. Jeżeli pracownik stawi się do pracy i zgłosi gotowość do jej wykonywania, obowiązek skierowania go na kontrolne badania lekarskie spoczywa na pracodawcy.
Do niedawna w doktrynie prezentowany był pogląd, iż bez pozytywnego wyniku badania kontrolnego nie można udzielić pracownikowi urlopu wypoczynkowego, gdyż byłoby to równoznaczne z dopuszczeniem go do pracy. Przyjmowano bowiem, że urlop wypoczynkowy - jako rodzaj zwolnienia od pracy - nie może być udzielony osobie niezdolnej do świadczenia pracy z powodu choroby (por. E. Szemplińska, Konsultacje i wyjaśnienia, PiZS 2001, Nr 2, s. 42). Stanowisko takie zakwestionował SN, który w wyr. z 20.3.2008 r. (II PK 214/07, OSNAPIUS 2009, Nr 15-16, poz. 194) uznał, że nie jest sprzeczne z przepisami prawa pracy (art. 165 pkt 1 i art. 229 § 2 KP) rozpoczęcie urlopu wypoczynkowego bezpośrednio po ustaniu niezdolności do pracy pracownika, która trwała dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą.
Brak aktualnego zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na danym stanowisku uniemożliwia dopuszczenie pracownika do pracy. Jak zauważył SN w wyr. z 16.12.1999 r. (I PKN 469/99, OSNP 2001, Nr 10, poz. 346)
Zgodnie z art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące - gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy.
Pracodawca może teoretycznie podjąć decyzję o rozwiązaniu umowy o pracę w trybie natychmiastowym już od następnego dnia po zakończeniu okresu zasiłkowego, a więc w 183. (przy gruźlicy w 271.) dniu niezdolności pracownika do pracy. Tego typu decyzja pracodawcy obarczona jest jednak pewnym ryzykiem. Pracodawca rozwiązujący z pracownikiem umowę o pracę na podstawie art. 53 § 1 k.p., w 183. dniu jego absencji, musi być pewien, że na ten dzień stan zdrowia pracownika nie będzie mu pozwalał na realizację zadań wynikających z umowy o pracę, a jednocześnie pracownik ten, po upływie okresu zasiłkowego, nie uzyska prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W przeciwnym bowiem razie pracodawca musi się liczyć z obowiązkiem przywrócenia pracownika do pracy bądź zasądzenia odszkodowania na podstawie art. 56 k.p.. Skuteczność rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę w trybie art. 53 § 1 pkt 1 k.p., w 183 dniu nieobecności pracownika uzależniona będzie od dwóch przesłanek:
1) uzyskania do tego czasu przez pracodawcę udokumentowanej informacji (decyzji) o odmowie przyznania pracownikowi świadczenia rehabilitacyjnego,
2) istnienia w tym dniu, udokumentowanego orzeczeniem lekarskim, stanu niezdolności pracownika do pracy. Ważne przy tym, aby dowody istnienia każdej z tych przesłanek miały walor ostateczny.
Do niedawna w doktrynie prezentowany był pogląd, iż bez pozytywnego wyniku badania kontrolnego nie można udzielić pracownikowi urlopu wypoczynkowego, gdyż byłoby to równoznaczne z dopuszczeniem go do pracy. Przyjmowano bowiem, że urlop wypoczynkowy - jako rodzaj zwolnienia od pracy - nie może być udzielony osobie niezdolnej do świadczenia pracy z powodu choroby (por. E. Szemplińska, Konsultacje i wyjaśnienia, PiZS 2001, Nr 2, s. 42). Stanowisko takie zakwestionował SN, który w wyr. z 20.3.2008 r. (II PK 214/07, OSNAPIUS 2009, Nr 15-16, poz. 194) uznał, że nie jest sprzeczne z przepisami prawa pracy (art. 165 pkt 1 i art. 229 § 2 KP) rozpoczęcie urlopu wypoczynkowego bezpośrednio po ustaniu niezdolności do pracy pracownika, która trwała dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą.
Brak aktualnego zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na danym stanowisku uniemożliwia dopuszczenie pracownika do pracy. Jak zauważył SN w wyr. z 16.12.1999 r. (I PKN 469/99, OSNP 2001, Nr 10, poz. 346)
Zgodnie z art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące - gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy.
Pracodawca może teoretycznie podjąć decyzję o rozwiązaniu umowy o pracę w trybie natychmiastowym już od następnego dnia po zakończeniu okresu zasiłkowego, a więc w 183. (przy gruźlicy w 271.) dniu niezdolności pracownika do pracy. Tego typu decyzja pracodawcy obarczona jest jednak pewnym ryzykiem. Pracodawca rozwiązujący z pracownikiem umowę o pracę na podstawie art. 53 § 1 k.p., w 183. dniu jego absencji, musi być pewien, że na ten dzień stan zdrowia pracownika nie będzie mu pozwalał na realizację zadań wynikających z umowy o pracę, a jednocześnie pracownik ten, po upływie okresu zasiłkowego, nie uzyska prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W przeciwnym bowiem razie pracodawca musi się liczyć z obowiązkiem przywrócenia pracownika do pracy bądź zasądzenia odszkodowania na podstawie art. 56 k.p.. Skuteczność rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę w trybie art. 53 § 1 pkt 1 k.p., w 183 dniu nieobecności pracownika uzależniona będzie od dwóch przesłanek:
1) uzyskania do tego czasu przez pracodawcę udokumentowanej informacji (decyzji) o odmowie przyznania pracownikowi świadczenia rehabilitacyjnego,
2) istnienia w tym dniu, udokumentowanego orzeczeniem lekarskim, stanu niezdolności pracownika do pracy. Ważne przy tym, aby dowody istnienia każdej z tych przesłanek miały walor ostateczny.
poniedziałek, 27 grudnia 2010
Przykładowe obowiązki pracodawcy w związku z rozwiązaniem umowy o pracę
Pracodawca ma obowiązek:
- udzielić pracownikowi zwolnienia na poszukiwanie pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia, Jeżeli pracownikowi przysługuje 3 miesięczny okres wypowiedzenia to zwolnienie wynosi 3 dni robocze (art. 37 kp)
Dni zwolnienia nie wliczamy do urlopu. Jeśli pracownik nie wykorzystuje zwolnienia za do nie przysługuje mu za to ekwiwalent.
- jeżeli pracownik nie wykorzysta urlopu w okresie wypowiedzenia to za niewykorzystany urlop należy wypłacić ekwiwalent.
- zwrócić pracownikowi oryginały dokumentów stanowiących własność pracownik np. dyplomy, świadectwa szkolne (proszę zrobić kopie i pozostawić w aktach pracowniczych)
- wydać świadectwo pracy po ustaniu stosunku pracy w terminie 7 dni.
- udzielić pracownikowi zwolnienia na poszukiwanie pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia, Jeżeli pracownikowi przysługuje 3 miesięczny okres wypowiedzenia to zwolnienie wynosi 3 dni robocze (art. 37 kp)
Dni zwolnienia nie wliczamy do urlopu. Jeśli pracownik nie wykorzystuje zwolnienia za do nie przysługuje mu za to ekwiwalent.
- jeżeli pracownik nie wykorzysta urlopu w okresie wypowiedzenia to za niewykorzystany urlop należy wypłacić ekwiwalent.
- zwrócić pracownikowi oryginały dokumentów stanowiących własność pracownik np. dyplomy, świadectwa szkolne (proszę zrobić kopie i pozostawić w aktach pracowniczych)
- wydać świadectwo pracy po ustaniu stosunku pracy w terminie 7 dni.
niedziela, 17 października 2010
Zwolnienia grupowe cz.3
5. Wypłata odprawy.
Pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości:
1) jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 2 lata;
2) dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat;
3) trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat.
Odprawę pieniężną ustala się według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy. Wysokość odprawy pieniężnej nie może przekraczać kwoty 15-krotnego minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, obowiązującego w dniu rozwiązania stosunku pracy.
Odprawa finansowa z tytułu zwolnienia z przyczyn niedotyczących pracowników przysługuje każdemu zwalnianemu bez względu na wymiar etatu. Ponadto zatrudniony ma do niej prawo niezależnie od innych należności, takich jak odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia (art. 361 § 1 k.p.), a także odpraw z innego tytułu, np. emerytalnej czy rentowej (art. 911 k.p.). Potwierdził to Sąd Najwyższy w wyroku z 25 listopada 2005 r. (I PK 86/05), gdzie uznał, że komentowana ustawa nie zawiera regulacji wyłączających prawo do odprawy określonej w jej art. 8 w razie nabycia prawa do podobnej odprawy na innej podstawie.
Pracodawca wypłaca odprawy w ostatnim dniu stosunku pracy. Potwierdził to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 czerwca 2006 r. (I PK 249/05), gdzie stwierdził , że odprawa z tytułu utraty zatrudnienia z przyczyn niedotyczących pracownika przysługuje w dacie rozwiązania stosunku pracy. O uprawnieniu tym decyduje więc stan prawny obowiązujący w terminie ustania stosunku pracy. Pracodawca wypłaca ją w tym samym miesiącu co wynagrodzenie. Jeżeli pensje są przelewane na konto, to tak samo postępuje z tą kwotą. Gdyby tego nie zrobił, to od następnego dnia należy liczyć odsetki za opóźnienie z wypłatą wynagrodzenia (por. wyrok SN z 21 października 1999 r., I PKN 320/99). Roszczenia o odprawę, podobnie jak inne związane ze stosunkiem pracy, przedawniają się z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (art. 291 k.p.).
Od odpraw pracodawca odprowadza zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, bo jest to świadczenie związane ze stosunkiem pracy. Nie odprowadza natomiast od nich składek na ubezpieczenia społeczne. Takie zwolnienie przewiduje § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne rentowe (Dz. U. Nr 161, poz. 1106 ze późn. zm.).
Pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości:
1) jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 2 lata;
2) dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat;
3) trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat.
Odprawę pieniężną ustala się według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy. Wysokość odprawy pieniężnej nie może przekraczać kwoty 15-krotnego minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, obowiązującego w dniu rozwiązania stosunku pracy.
Odprawa finansowa z tytułu zwolnienia z przyczyn niedotyczących pracowników przysługuje każdemu zwalnianemu bez względu na wymiar etatu. Ponadto zatrudniony ma do niej prawo niezależnie od innych należności, takich jak odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia (art. 361 § 1 k.p.), a także odpraw z innego tytułu, np. emerytalnej czy rentowej (art. 911 k.p.). Potwierdził to Sąd Najwyższy w wyroku z 25 listopada 2005 r. (I PK 86/05), gdzie uznał, że komentowana ustawa nie zawiera regulacji wyłączających prawo do odprawy określonej w jej art. 8 w razie nabycia prawa do podobnej odprawy na innej podstawie.
Pracodawca wypłaca odprawy w ostatnim dniu stosunku pracy. Potwierdził to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 czerwca 2006 r. (I PK 249/05), gdzie stwierdził , że odprawa z tytułu utraty zatrudnienia z przyczyn niedotyczących pracownika przysługuje w dacie rozwiązania stosunku pracy. O uprawnieniu tym decyduje więc stan prawny obowiązujący w terminie ustania stosunku pracy. Pracodawca wypłaca ją w tym samym miesiącu co wynagrodzenie. Jeżeli pensje są przelewane na konto, to tak samo postępuje z tą kwotą. Gdyby tego nie zrobił, to od następnego dnia należy liczyć odsetki za opóźnienie z wypłatą wynagrodzenia (por. wyrok SN z 21 października 1999 r., I PKN 320/99). Roszczenia o odprawę, podobnie jak inne związane ze stosunkiem pracy, przedawniają się z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (art. 291 k.p.).
Od odpraw pracodawca odprowadza zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, bo jest to świadczenie związane ze stosunkiem pracy. Nie odprowadza natomiast od nich składek na ubezpieczenia społeczne. Takie zwolnienie przewiduje § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne rentowe (Dz. U. Nr 161, poz. 1106 ze późn. zm.).
Subskrybuj:
Posty (Atom)